Christina, çok sevdiği Perkins Brailler’ını (Daktilosunu) kaybetmenin yasını tuttu — ta ki yıllar sonra tesadüfi bir karşılaşma onu yeniden ona kavuşturana kadar.

Ben Christina’yım ve bu da benim Perkins Brailler hikâyem.

Doğuştan katarakt ve glokom nedeniyle kör olarak dünyaya geldim. Okula başladığım dönemde Rehabilitasyon Yasası yürürlüğe girmişti; bu nedenle bölgemde devlet okuluna başlayan ilk kör çocuk oldum.

Perkins Brailler’ımla ilk kez işte orada tanıştım: 1977 yılında, devlet okulunda, 7 yaşındayken. Okul yıllarım boyunca onu derslerimde kullandım; elbette braille öğrenirken de sürekli yanımdaydı.

Ortaokuldayken üzerine adımın yazılı olduğu bir braille etiket yapıştırmıştım. Oldukça dayanıklıydı; çünkü onu her yere taşıyordum, zaman zaman düşürüyordum ve sınıftan sınıfa sık sık götürülüyordu.

Ancak 1988’de liseden mezun olduğumda, okul sistemine ait olduğu için geri vermek zorunda kaldım. Ondan ayrılmak zorunda kalmak kalbimi gerçekten kırmıştı.

Perkins Brailler’ım: inanılmaz bir yeniden buluşma

Sonrasında psikoloji bölümünde üniversite okudum. Brailler olmadan; ağırlıklı olarak sesli materyaller ve diğer teknolojilere güvenerek yolumu buldum. Ama eski braille daktilomu sık sık düşünürdüm.

Daha sonra kariyerime Northwest Georgia Center for Independent Living’de başladım; bugün burada İcra Direktörü olarak görev yapıyorum.

2015 yılının bir sonbahar günü, bir bey merkeze bir bağış yapmak için geldi — bağışladığı şey bir Perkins Brailler’dı! Cihaz, test etmem için ofisime getirildi.

Ve kapağını kaldırdığımda inanılmaz bir şey oldu: Elim, üzerinde adım yazılı, eski ve soyulmuş bir etikete dokundu! Bunu ekibe söyledim; onlar da Brailler’ımın bende kalmasını istediler.

Bugün ofisimde, işimde bana yardımcı oluyor — yıllar içinde Beyaz Saray’da ve ülkenin dört bir yanında engellilerin hakları için savunuculuk yaptım. Ayrıca braille öğretmek için de kullanıyorum.

Brailler’ın hayatı artık daha sakin — çocukken olduğu kadar taşınmıyor ve sağa sola çarpılmıyor. Ve bu ömürlük dostun bana geri dönmüş olmasına hâlâ hayret ediyorum.

Yazar hakkında

Christina Holtzclaw, Northwest Georgia Center for Independent Living (NWGACIL)’in İcra Direktörüdür. Evli, altı çocuk ve iki torun sahibidir. Egzersizi, yogayı, modelliği ve müziği çok sever.

Christina aynı zamanda bir rehber köpek kullanıcısıdır ve şu anda dördüncü rehber köpeğiyle yaşamaktadır. Christina’nın bakış açısından daha fazlası için The Braille Trail: making the outdoors inclusive başlıklı yazıyı araştırıp okuyabilirsiniz.